Het prangt mij droef te moede dat mijn echtgenoot in het najaar zes meter extra kastruimte heeft verkregen en desalniettemin binnen een half jaar opnieuw tegen een ruimtelijk tekort aanloopt. Volgens hem is dit een mysterie.
Ik heb het nagezocht in mijn medische encyclopedie en kan niet anders concluderen dan dat mijn echtgenoot lijdt aan Morbus Ludorum Emendorum, een tot nu toe ongeneselijke mutatievariant van Morbus Emendi (koopziekte). Deze aandoening kenmerkt zich door een onweerstaanbare drang om bordspellen aan te schaffen terwijl er thuis nog tientallen ongespeelde exemplaren beschikbaar zijn. De patiënt beschouwt dit doorgaans niet als een symptoom maar als een planningstekort.

De herverkaveling van zijn spellenkamer verliep in de herfst met groot ceremonieel vertoon. Hij kocht een bouwradio en een spijkerschort. Planken werden verzaagd en verplaatst, dozen gestapeld en ergens viel een inbussleutel voorgoed achter een kast. Na drie dagen veegde hij het zweet van zijn hoofd, deed een stap achteruit, spreidde trots zijn armen alsof hij een wonder openbaarde en sprak toen de historische woorden: “Hier kunnen we jaren mee vooruit!”

Dat “we” bleek achteraf vooral theoretisch.

Inmiddels, een half jaar later, staat de kamer opnieuw onder spanning. Spellen liggen horizontaal waar zij verticaal behoren te staan. Uitbreidingen prangen tegen basisspellen aan als forenzen in een overvolle stoptrein. Hij gebruikt een schoenlepel om ergens toch nog iets tussen te proppen. Een uitstekende spellendoos vormt momenteel een direct lichamelijk risico ter hoogte van de deuropening.

Mijn man begrijpt niet hoe dit heeft kunnen gebeuren. Dat is ook niet vreemd. Hij bezit het causale denkvermogen van een goudvis maar heeft wel een klantenaccount bij Kickstarter.

Het probleem is nu vanzelfsprekend bij mij neergelegd. Van ons beiden ben ik namelijk degene met een academische opleiding en dus bevoegd om rampen van theoretische duiding te voorzien.

Ik heb de situatie inmiddels geanalyseerd. Er is geen ruimtegebrek. Er is sprake van bordspelmigratie. Zodra er vrije plankcapaciteit ontstaat, verplaatsen dozen zich kennelijk spontaan richting onze woning. Wetenschappelijk gezien gaat het hier vermoedelijk om toverkracht

Mijn man noemt het een verzameling.

Ik noem het een uitstekend probleem. Uitstekend in die zin dat ik mij er dagelijks aan stoot of over struikel.

Ik heb nu al tweemaal het woord prangen gebruikt. Met opzet. Ik vind dat namelijk een geheimzinnig woord. Vroeger prangden schoenen. Tegenwoordig prangen vooral vragen. Terwijl ik mijn man steeds verder zie verdwijnen in de Bordspelwereld put ik troost uit woorden. Ik zoek ze uit, sorteer ze, zet ze in een leuke volgorde en kijk er vervolgens een poosje naar. Soms verander ik de volgorde een beetje of vervang ik het ene woord door een ander. Wanneer ik tevreden ben laat ik het zo. Dan kan ik er van genieten, van die compositie, net zoals ik van een mooi boeket veldbloemen kan genieten. Of van een vrolijk schilderij.

Dat geeft mij rust.

Het grappige is dat mijn man precies hetzelfde doet met zijn spellen. Ook hij zoekt ze uit, sorteert ze, zet ze in een leuke volgorde en kijkt er vervolgens tevreden naar. Hij schuift een doos tien centimeter naar links, plaatst een andere erboven en aanschouwt het resultaat met dezelfde voldoening als waarmee ik een geslaagde zin herlees.

Dat verbaast me. Ik vraag mij daarom wel eens af hoe het mogelijk is dat twee mensen gelukkig worden van vrijwel hetzelfde. Hij van spellen, ik van woorden. Hij sorteert dozen, ik sorteer zinnen. Hij bouwt een verzameling op uit karton, hout en plastic. Ik bouw een verzameling op uit letters.

Waarom lukt het ons dan niet om iets te vinden waarmee wij samen gelukkig worden?

Die vraag prangt mij.

Prangen. Daar was ie weer. Ik heb, op mijn website, een klein hoekje ingericht voor prangende vragen. Een plaats waar ik de zaken kan neerleggen die mij bezighouden in de hoop dat er lezers zijn die een antwoord weten. Want hoewel ik beschik over een academische opleiding, kent ook mijn wijsheid haar grenzen.

Maar ik ben minstens zo nieuwsgierig naar wat anderen prangt. Misschien vraagt u zich af waarom de linker sok altijd als eerste verslijt. Misschien wilt u weten waarom mensen een nieuwe boekenkast kopen zodra de oude vol staat. Of misschien houdt u zich bezig met werkelijk belangrijke kwesties.

Dus heeft u een prangende vraag?

Stel haar hieronder.

Wie weet kunnen wij elkaar ontzorgen.