Wanneer je, zoals ik, met mijn man getrouwd bent (ik noem hem altijd Dik), dan is het leven een aaneenschakeling van verrassingen. Toen ik hem ontmoette, lang geleden, beloofde hij me een groots en meeslepend leven. De helft van die belofte maakt hij dagelijks waar: hij sleept me inderdaad overal in mee. Meestal begint zoiets met de opmerking: “Ga je mee verdwalen? Ik weet de weg!”

Ik kan mijn nieuwste avontuur ook op een andere manier aanfietsen.

Een aantal jaren geleden was op Netflix de serie Breaking Bad razend populair. Ik heb die destijds gemist omdat ik nog werkte en ’s avonds meestal te moe was om televisie te kijken. Nu ik met pensioen ben, haal ik de schade in.
Tijdens het kijken ontdekte ik iets vreemds. Ik herken mezelf in Skyler White. Of, beter gezegd: ik herken in Walter White mijn man. En alles wat Skyler overkomt doordat Walter weer eens een lumineus idee heeft, komt mij akelig bekend voor. Het enige verschil is dat mijn man geen methamfetamine produceert. Voor zover ik weet.

Dat moest ik even kwijt. Want mijn leven heeft opnieuw een onverwachte wending genomen. Een week geleden kwam Dik de kamer binnen met een gezicht alsof hij zojuist de Nobelprijs had gewonnen.

“Ik heb wat nieuws!”

Dat verbaasde me helemaal niets, dus ik speelde de verraste echtgenote.

“Jôh… vertel.”
“We gaan naar Mars!”
“Jôh… en wanneer vertrekken we?”
“Begin september.”

Ik liet een korte stilte vallen. Dat is meestal voldoende. Stiltes zijn voor mijn man hetzelfde als een startpistool. Het bleek dat hij samen met drie vrienden al bijna een jaar in het diepste geheim bezig was met de voorbereiding van een expeditie naar Mars. Ik kon zijn verhaal niet helemaal volgen, omdat hij alle hoofdstukken tegelijk vertelde, maar de kern was ongeveer dit:

Er bestaat een bordspel dat Terraforming Mars heet. Daar zijn tientallen uitbreidingen voor verschenen en daarnaast nog een berg uitbreidingen die fans zelf hebben gemaakt. Als je werkelijk álles op tafel legt, inclusief een speelbord van ongeveer twee vierkante meter, dan heet dat Terraforming Mars Giga.
Een spelletje duurt ongeveer twaalf uur.
Tenminste… als je alle onderdelen eenmaal hebt.
Want die zijn grotendeels niet te koop. Op internet zwerven pdf-bestanden rond die geprint, gestanst, gesneden, gesleeved en waarschijnlijk ook nog ingezegend moeten worden. Dik sprak drie kwartier onafgebroken door. Langzaam begon ik te begrijpen dat hij dus al bijna een jaar in zijn geheime jongenskamer een complete ruimtevaartorganisatie had opgebouwd zonder mij daar iets over te vertellen. Ik dacht aan Walter White.

Drie vrienden gaan mee op expeditie. Hij noemt ze zijn MedeMarstronauten. Twee ken ik: meneer Groen en meneer De Roode. Van de vierde vermoed ik dat hij ook ooit ergens op aarde een echtgenote heeft achtergelaten.
De laatste stap van de voorbereiding was natuurlijk een website.
Volgens Dik — en waarom verbaasde me dat eigenlijk niet? — wordt dit de mooiste en slimste website die hij ooit heeft gebouwd.

“Wanneer vertrekt die expeditie?” vroeg ik.
“De eerste zondag van september. Het aftellen is al begonnen.”
“En wanneer ben je weer terug?”
“Hoezo?”
“Je komt toch wel terug?”
“We denken er ongeveer een jaar over te doen.”
“Dus ik heb een jaar geen last van je?”
“Als je het zó wilt noemen.”
“Hmmm…”

Hij keek me even aan.

“Er is alleen nog wel iets.”
“Vertel.”
“Terwijl wij onderweg zijn, moet er natuurlijk iemand op aarde blijven om de post te verzorgen en contact te houden met de achterblijvers.”
“En wie gaat dat doen?”
“Ik dacht eigenlijk dat dat een leuk klusje voor jou zou zijn.”
“Voor mij?”
“Ja. Wij houden onderweg een logboek bij. Maar dat wordt natuurlijk onleesbaar. Wij zijn allemaal van die gemankeerde nerds. Dat wordt één grote verzameling techneutenklets. Er is iemand nodig die daar chocola van maakt.”
“O?”
“Jij kunt zo leuk schrijven., zegt iedereen. En terwijl wij onderweg zijn heb jij alle tijd om van ons logboek leuke berichten voor de website te maken.”

En zo gebeurde het dat ik, zonder ook maar één sollicitatiebrief te schrijven, een uur later was gerekruteerd als Back Office Executive van de TeMaGix-1-expeditie.
Ik heb geen idee wat dat precies inhoudt. Waarschijnlijk hetzelfde als bij NASA: zorgen dat vier volwassen mannen onderweg niet verhongeren, elkaar niet in de haren vliegen en af en toe nog eens aan thuis denken.

Ik zag een metafoor. Ik realiseerde me dat een huwelijk met Dik eigenlijk hetzelfde is als wonen naast een lanceerplatform.
Je weet nooit wanneer er weer iets opstijgt.
Ik verdenk hem er zelfs van dat hij ooit nog serieus gaat proberen de echte Mars te bereiken. Niet omdat dat nuttig is, maar omdat hij onderweg waarschijnlijk ergens een bordspelwinkel vermoedt waar nog een uitbreiding ligt die hij niet heeft.
En mocht hij inderdaad ooit vertrekken, dan zwaai ik hem vriendelijk uit.
Niet omdat ik hem kwijt wil.
Maar omdat ik eindelijk eens een jaar de keukentafel terug heb. Misschien zet ik er zelfs een bos bloemen op.

Al vermoed ik dat hij, zodra hij terugkomt, vraagt of die bloemen niet beter vervangen kunnen worden door een speelbord van twee vierkante meter.
Dat zou namelijk nét iets praktischer zijn.