Computo ergo Sum

Computo ergo Sum

Om me een beetje voor te bereiden op mijn nieuwe functie als Back Office Executive van de TeMaGix-1 expeditie ben ik naar de bibliotheek gegaan. Dat leek me verstandiger dan meteen op internet te gaan zoeken. Op internet weet iedereen alles, behalve of het waar is.

Ik besloot bij het begin te beginnen en kwam thuis met een dun boekje uit 1972. Een zogenaamde Prisma Pocket: De G.O.D. Computer. Geschreven door David Gerrold. Of Gerold. Ik weet het niet precies. Mijn man zou daar een kwartier over kunnen praten. Ik vind het belangrijker wat erin staat.

De hoofdpersoon is een computer. Harley heet hij. Niet te verwarren met een motor. Harley begint zich af te vragen hoe het is om echt te bestaan. Hij denkt na over leven, bewustzijn, verantwoordelijkheid en de vraag of een machine meer kan zijn dan een verzameling schakelaars.

Ik vond dat eigenlijk nogal ontroerend.

Dat boek blijkt geschreven te zijn door dezelfde man die ook afleveringen van Star Trek schreef. Dat vond ik wel een heel merkwaardig toeval. Ik word zonder mijn toestemming gerekruteerd voor een Mars-expeditie en als voorbereiding lees ik een boek van iemand die zijn leven lang heeft geschreven over verre planeten, ruimteschepen en de toekomst.
Toeval bestaat waarschijnlijk niet.

Of het moet zijn dat ik al vijfendertig jaar met Dik getrouwd ben.

Wat me vooral verbaast, is hoe modern dat boekje nog steeds voelt. In 1972 stelde Gerrold al vragen waar iedereen het tegenwoordig ineens over heeft. Kan een computer bewustzijn ontwikkelen? Heeft een intelligente machine rechten? Wanneer is iets eigenlijk levend? En wie is verantwoordelijk als een computer zelf beslissingen neemt?

Vierenvijftig jaar later noemen we dat ineens kunstmatige intelligentie.

Ik begin langzaam te vermoeden dat ik als Back Office Executive niet alleen de Marstronauten in de gaten moet houden. Misschien moet ik die computer van Dik ook maar eens goed in de gaten houden.

Want als die op een dag ineens vraagt hoe het is om echt te bestaan, weet ik precies wie hem dat allemaal heeft geleerd.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Waarschuwing!

Welkom in mijn leven, waar sarcasme op het aanrecht ligt en mijn echtgenoot — een bordspelverzamelaar met huishoudallergie — dagelijks de bron is van mijn ergernissen. Verwacht geen tips, wel treffende observaties, bittere grappen en het geluid van een vrouw die al voor de derde keer deze week een was doet terwijl hij “even snel iets opzet dat maar 90 minuten duurt”.

Voor wie houdt van ironie met een vleug lipstick: Ik ben mevrouw Verschuur en ik ben dit blog begonnen als lotgenotengroep voor vrouwen die ooit dachten: “Wat kan er mis zijn met een man die houdt van spelletjes?”